عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ المُؤْمِنِينَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْها أَنَّهَا قَالَتْ:
أَوَّلُ مَا بُدِئَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنَ الوَحْيِ الرُّؤْيَا الصَّالِحَةُ فِي النَّوْمِ، فَكَانَ لاَ يَرَى رُؤْيَا إِلَّا جَاءَتْ مِثْلَ فَلَقِ الصُّبْحِ، ثُمَّ حُبِّبَ إِلَيْهِ الخَلاَءُ، وَكَانَ يَخْلُو بِغَارِ حِرَاءٍ فَيَتَحَنَّثُ فِيهِ -وَهُوَ التَّعَبُّدُ- اللَّيَالِيَ ذَوَاتِ العَدَدِ قَبْلَ أَنْ يَنْزِعَ إِلَى أَهْلِهِ، وَيَتَزَوَّدُ لِذَلِكَ، ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَى خَدِيجَةَ فَيَتَزَوَّدُ لِمِثْلِهَا، حَتَّى جَاءَهُ الحَقُّ وَهُوَ فِي غَارِ حِرَاءٍ، فَجَاءَهُ المَلَكُ فَقَالَ: اقْرَأْ، قَالَ: «مَا أَنَا بِقَارِئٍ» قَالَ: «فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الجَهْدَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي، فَقَالَ: اقْرَأْ، قُلْتُ: مَا أَنَا بِقَارِئٍ، فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّانِيَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الجَهْدَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي، فَقَالَ: اقْرَأْ، فَقُلْتُ: مَا أَنَا بِقَارِئٍ، فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّالِثَةَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي، فَقَالَ: {اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ خَلَقَ الإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ اقْرَأْ وَرَبُّكَ الأَكْرَمُ}»، [العلق:1-3] فَرَجَعَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْجُفُ فُؤَادُهُ، فَدَخَلَ عَلَى خَدِيجَةَ بِنْتِ خُوَيْلِدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا، فَقَالَ: «زَمِّلُونِي، زَمِّلُونِي» فَزَمَّلُوهُ حَتَّى ذَهَبَ عَنْهُ الرَّوْعُ، فَقَالَ لِخَدِيجَةَ وَأَخْبَرَهَا الخَبَرَ: «لَقَدْ خَشِيتُ عَلَى نَفْسِي» فَقَالَتْ خَدِيجَةُ: كَلَّا وَاللَّهِ مَا يُخْزِيكَ اللَّهُ أَبَدًا، إِنَّكَ لَتَصِلُ الرَّحِمَ، وَتَحْمِلُ الكَلَّ، وَتَكْسِبُ المَعْدُومَ، وَتَقْرِي الضَّيْفَ، وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الحَقِّ، فَانْطَلَقَتْ بِهِ خَدِيجَةُ حَتَّى أَتَتْ بِهِ وَرَقَةَ بْنَ نَوْفَلِ بْنِ أَسَدِ بْنِ عَبْدِ العُزَّى، ابْنَ عَمِّ خَدِيجَةَ، وَكَانَ امْرَأً تَنَصَّرَ فِي الجَاهِلِيَّةِ، وَكَانَ يَكْتُبُ الكِتَابَ العِبْرَانِيَّ، فَيَكْتُبُ مِنَ الإِنْجِيلِ بِالعِبْرَانِيَّةِ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَكْتُبَ، وَكَانَ شَيْخًا كَبِيرًا قَدْ عَمِيَ، فَقَالَتْ لَهُ خَدِيجَةُ: يَا ابْنَ عَمِّ، اسْمَعْ مِنَ ابْنِ أَخِيكَ، فَقَالَ لَهُ وَرَقَةُ: يَا ابْنَ أَخِي، مَاذَا تَرَى؟ فَأَخْبَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَبَرَ مَا رَأَى، فَقَالَ لَهُ وَرَقَةُ: هَذَا النَّامُوسُ الَّذِي نَزَّلَ اللَّهُ عَلَى مُوسَى، يَا لَيْتَنِي فِيهَا جَذَعًا، لَيْتَنِي أَكُونُ حَيًّا إِذْ يُخْرِجُكَ قَوْمُكَ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَوَ مُخْرِجِيَّ هُمْ؟»، قَالَ: نَعَمْ، لَمْ يَأْتِ رَجُلٌ قَطُّ بِمِثْلِ مَا جِئْتَ بِهِ إِلَّا عُودِيَ، وَإِنْ يُدْرِكْنِي يَوْمُكَ أَنْصُرْكَ نَصْرًا مُؤَزَّرًا. ثُمَّ لَمْ يَنْشَبْ وَرَقَةُ أَنْ تُوُفِّيَ، وَفَتَرَ الوَحْيُ.
المزيد
მორწმუნეთა დედა აიშა (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) გადმოსცემს, რომელმაც თქვა:
პირველი, რითაც დაიწყო გამოცხადება ალლაჰის შუამავლისთვის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას), იყვნენ ჭეშმარიტი სიზმრები. ყოველ ჯერზე, როცა სიზმარს ხედავდა, ის აშკარა ხდებოდა ისე ნათლად, როგორც განთიადის შუქი. შემდეგ მას ჩაუსახა ალლაჰმა მარტოობის სიყვარული. ის განმარტოვდებოდა ჰირას გამოქვაბულში და იქ რამდენიმე ღამეს ატარებდა ალლაჰის მსახურებაში. შემდეგ ოჯახში ბრუნდებოდა, რომ მოეტანა საჭირო მარაგი, და კვლავ გამოქვაბულში ბრუნდებოდა. ეს გაგრძელდა მანამ, სანამ მასთან არ მოვიდა ჭეშმარიტება, როცა ის ჰირას მღვიმეში იმყოფებოდა. მას გამოეცხადა ანგელოზი და უთხრა: "წაიკითხე!" ალლაჰის შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უპასუხა: «მე არ ვიცი კითხვა». მოციქულმა თქვა: «მაშინ მან ჩამკიდა და ძლიერად მომიჭირა, სანამ უკიდურესად არ დავიძაბე, შემდეგ გამიშვა და კვლავ მითხრა: ‘წაიკითხე!’ მე ვუპასუხე: ‘არ ვიცი კითხვა!’ მან ისევ ძლიერად მომიჭირა, სანამ ისევ უკიდურესად არ დავიძაბე, მერე გამიშვა და კვლავ მითხრა: ‘წაიკითხე!’ მე ვთქვი: ‘არ ვიცი კითხვა!’ მაშინ მესამედ ძლიერად მომიჭირა, შემდეგ გამიშვა და თქვა: «წაიკითხე შენი უფლის სახელით, რომელმაც შექმნა, შექმნა ადამიანი შედედილი სისხლისგან. წაიკითხე, და შენი უფალი — უდიდესი მფარველია». (ალ-‘ალაყ, 96:1–3) მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) შიშისგან კანკალით დაბრუნდა სახლში. შევიდა ხადიჯა ბინთ ხუვაილიდთან (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) და უთხრა: «დამაფარეთ! დამაფარეთ!»
დააფარეს, სანამ შიში არ გადაუარა. შემდეგ მოუყვა ხადიჯას ყველაფერი და დაამატა: «მე ჩემს სიცოცხლეზე ვშიშობ». ხადიჯამ (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) უთხრა: "არა! ვფიცავ ალლაჰს, ალლაჰი არასოდეს შეგარცხვენს! შენ ინარჩუნებ ნათესაურ კავშირებს, ეხმარები სუსტებს, ამარაგებ ღარიბებს, პატივს სცემ სტუმრებს და ეხმარები გაჭირვებულებს". შემდეგ ხადიჯამ მიიყვანა ის ვარაყა იბნ ნაუფალთან — თავისი ბიძაშვილის შვილთან. ვარაყა იყო ის, ვინც ჯაჰილიის დროს ქრისტიანობაზე მოექცა. ის წერდა წიგნებს ებრაულად და წერდა ინჯილიდან იმას, რასაც ალლაჰი მოისურვებდა. ის უკვე მოხუცი და ბრმა იყო. ხადიჯამ უთხრა: "ბიძაჩემის შვილო, მოუსმინე შენს ძმის შვილს". ვარაყამ ჰკითხა მოციქულს (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას): "ძმისშვილო, რა იხილე?" მოციქულმა მოუყვა, რაც გადახდა. ვარაყამ თქვა: "ეს იგივე ანგელოზია, რომელსაც ალლაჰი მიუვლენდა მუსას. ოჰ, ნეტავ მე ახალგაზრდა ვიყო და ძალა მქონდეს! ნეტავ ვყოფილიყავი ცოცხალი იმ დღეს, როცა შენი ხალხი გაგაძევებს!" მოციქულმა თქვა: «ნუთუ მართლა გამაძევენებ?» ვარაყამ მიუგო: "დიახ. არ ყოფილა ადამიანი, რომელიც მოვიდა იმით, რითაც შენ მოხვედი, რომ ხალხს არ გაემტყუნებინა. თუ იმ დღეს მოვესწრები, აუცილებლად დაგეხმარები მთელი ძალით". მაგრამ მალევე ვარაყა გარდაიცვალა, და გამოცხადება დროებით შეწყდა.
