عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ المُؤْمِنِينَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْها أَنَّهَا قَالَتْ:
أَوَّلُ مَا بُدِئَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنَ الوَحْيِ الرُّؤْيَا الصَّالِحَةُ فِي النَّوْمِ، فَكَانَ لاَ يَرَى رُؤْيَا إِلَّا جَاءَتْ مِثْلَ فَلَقِ الصُّبْحِ، ثُمَّ حُبِّبَ إِلَيْهِ الخَلاَءُ، وَكَانَ يَخْلُو بِغَارِ حِرَاءٍ فَيَتَحَنَّثُ فِيهِ -وَهُوَ التَّعَبُّدُ- اللَّيَالِيَ ذَوَاتِ العَدَدِ قَبْلَ أَنْ يَنْزِعَ إِلَى أَهْلِهِ، وَيَتَزَوَّدُ لِذَلِكَ، ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَى خَدِيجَةَ فَيَتَزَوَّدُ لِمِثْلِهَا، حَتَّى جَاءَهُ الحَقُّ وَهُوَ فِي غَارِ حِرَاءٍ، فَجَاءَهُ المَلَكُ فَقَالَ: اقْرَأْ، قَالَ: «مَا أَنَا بِقَارِئٍ» قَالَ: «فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الجَهْدَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي، فَقَالَ: اقْرَأْ، قُلْتُ: مَا أَنَا بِقَارِئٍ، فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّانِيَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الجَهْدَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي، فَقَالَ: اقْرَأْ، فَقُلْتُ: مَا أَنَا بِقَارِئٍ، فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّالِثَةَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي، فَقَالَ: {اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ خَلَقَ الإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ اقْرَأْ وَرَبُّكَ الأَكْرَمُ}»، [العلق:1-3] فَرَجَعَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْجُفُ فُؤَادُهُ، فَدَخَلَ عَلَى خَدِيجَةَ بِنْتِ خُوَيْلِدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا، فَقَالَ: «زَمِّلُونِي، زَمِّلُونِي» فَزَمَّلُوهُ حَتَّى ذَهَبَ عَنْهُ الرَّوْعُ، فَقَالَ لِخَدِيجَةَ وَأَخْبَرَهَا الخَبَرَ: «لَقَدْ خَشِيتُ عَلَى نَفْسِي» فَقَالَتْ خَدِيجَةُ: كَلَّا وَاللَّهِ مَا يُخْزِيكَ اللَّهُ أَبَدًا، إِنَّكَ لَتَصِلُ الرَّحِمَ، وَتَحْمِلُ الكَلَّ، وَتَكْسِبُ المَعْدُومَ، وَتَقْرِي الضَّيْفَ، وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الحَقِّ، فَانْطَلَقَتْ بِهِ خَدِيجَةُ حَتَّى أَتَتْ بِهِ وَرَقَةَ بْنَ نَوْفَلِ بْنِ أَسَدِ بْنِ عَبْدِ العُزَّى، ابْنَ عَمِّ خَدِيجَةَ، وَكَانَ امْرَأً تَنَصَّرَ فِي الجَاهِلِيَّةِ، وَكَانَ يَكْتُبُ الكِتَابَ العِبْرَانِيَّ، فَيَكْتُبُ مِنَ الإِنْجِيلِ بِالعِبْرَانِيَّةِ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَكْتُبَ، وَكَانَ شَيْخًا كَبِيرًا قَدْ عَمِيَ، فَقَالَتْ لَهُ خَدِيجَةُ: يَا ابْنَ عَمِّ، اسْمَعْ مِنَ ابْنِ أَخِيكَ، فَقَالَ لَهُ وَرَقَةُ: يَا ابْنَ أَخِي، مَاذَا تَرَى؟ فَأَخْبَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَبَرَ مَا رَأَى، فَقَالَ لَهُ وَرَقَةُ: هَذَا النَّامُوسُ الَّذِي نَزَّلَ اللَّهُ عَلَى مُوسَى، يَا لَيْتَنِي فِيهَا جَذَعًا، لَيْتَنِي أَكُونُ حَيًّا إِذْ يُخْرِجُكَ قَوْمُكَ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَوَ مُخْرِجِيَّ هُمْ؟»، قَالَ: نَعَمْ، لَمْ يَأْتِ رَجُلٌ قَطُّ بِمِثْلِ مَا جِئْتَ بِهِ إِلَّا عُودِيَ، وَإِنْ يُدْرِكْنِي يَوْمُكَ أَنْصُرْكَ نَصْرًا مُؤَزَّرًا. ثُمَّ لَمْ يَنْشَبْ وَرَقَةُ أَنْ تُوُفِّيَ، وَفَتَرَ الوَحْيُ.
المزيد
आयशाच्या अधिकारावर, श्रद्धावानांची आई, अल्लाह तिच्यावर प्रसन्न होऊ, ती म्हणाली:
अल्लाहच्या रसूल ﷺ ने ज्याचा अनुभव सर्वप्रथम वेदना (वही) मध्ये घेतला, तो म्हणजे त्यांना स्वप्नात शुभ दृष्टांत दिसणे ,त्याने सांगितले: "माझ्या वाचनाची कुठलीही माहिती नाही." त्याने मला धरले आणि जोरात दाबले, जोपर्यंत मी सहन करू शकलो नाही, मग मला सोडले आणि म्हणाले: "वाचा!" मी म्हणालो: "माझ्या वाचनाची माहिती नाही." त्याने मला दुसऱ्या वेळेस धरले आणि जोरात दाबले, जोपर्यंत मी सहन करू शकलो नाही, मग मला सोडले आणि म्हणाले: "वाचा!" मी म्हणालो: "माझ्या वाचनाची माहिती नाही." त्याने मला तिसऱ्यांदा धरले आणि जोरात दाबले, मग मला सोडले आणि म्हणाले:
त्यांनी असे स्वप्न कधीच पाहिले नाही जे सत्यात न उतरले असावे, आणि हे नेहमी पहाटेच्या सूर्यप्रकाशासारखे सत्य ठरले. त्यानंतर त्यांना एकांत आवडू लागला, आणि ते गुफा-ए-हिरा येथे जाऊन तहान्नुथ (अर्थात् उपासना/इबादत) करत असत, अनेक रात्री तिथे घालवून नंतर आपल्या कुटुंबाकडे परतत आणि त्यासाठी आवश्यक साहित्य घेत असत. त्यानंतर ते खदीजाजवळ परत जाऊन अशाच काही रात्रींसाठी साहित्य घेत असत, जोपर्यंत सत्य त्यांच्यापर्यंत गुफा-ए-हिरा मध्ये पोहोचले. त्यावेळी फरिश्ता (जिब्रईल عليه السلام) त्यांच्या कडे आला आणि म्हणाला: "वाचा!"
«वाचा, आपल्या परमेश्वराच्या नावाने ज्याने निर्माण केले, माणूस चिकट थक्क्यातून निर्माण केला , वाचा, आणि तुझा परमेश्वर सर्वात उदार आहे » [सूरा अल-अलक: १-३]
अल्लाहचा दूत ﷺ हे सर्व घेऊन परत आले जेव्हा त्याचे हृदय कंपत होते. ते खदीजा बिंत खुवैलद (अल्लाह तिला प्रसन्न राहो) यांच्या जवळ गेले आणि म्हणाले: "मला झाकून द्या! मला झाकून द्या!" त्यांनी त्याला झाकून ठेवले जोपर्यंत भीतीचा धक्का निघून गेला. नंतर त्यांनी खदीजाला काय झाले ते सांगितले आणि तिला म्हणाले: "खरंच, मला स्वतःसाठी भीती वाटली होती."
खदीजा म्हणाली: नाही, अल्लाहाची शपथ, अल्लाह कधीही तुझा नुकसानी करणार नाही. खरंच, तू नातेसंबंध जपतोस, गरजूंची मदत करतोस, अनाथांना आधार देतोस, पाहुण्यांना अन्न आणि निवास देतोस, आणि संकटग्रस्त लोकांना मदत करतोस. खदीजाने त्याला तिच्या चुलत भाऊ वऱाकाह इब्न नुफल इब्न असद इब्न ‘अब्दुल-‘उज्जा यांच्या कडे नेले, ज्यांनी इस्लामपूर्व काळात ख्रिश्चन धर्म स्वीकारला होता आणि हिब्रूमध्ये धर्मग्रंथ लिहायचा. तो बायबलमधून इतके लिहायचा जितके अल्लाह त्याला लिहायला सांगत असे. तो एक वृद्ध व्यक्ती होता आणि दृष्टिहीन झाला होता. खदीजाने त्याला म्हटले: ओ माझ्या चुलत भाऊ, ऐका, जे तुमच्या भाचा म्हणणार आहे. वऱाकाह म्हणाले: ओ माझ्या भाचा, तुम्ही काय पाहिले? अल्लाहच्या दूतांनी ﷺ त्याला जे काही दिसले ते सांगितले.
वऱाकाह त्याला म्हणाले: हा तोच नामूस (अर्थात फरिश्ता) आहे ज्याला अल्लाहाने मूसा (अ)कडे पाठवले होते. काश मी तरुण असतो आणि तेव्हापर्यंत जिवंत राहतो जेव्हा तुमचे लोक तुला बाहेर काढतील. अल्लाहच्या दूतांनी ﷺ विचारले: "ते मला बाहेर काढतील का?" वऱाकाह म्हणाले: हो. ज्याने कधीही तुझ्यासारखे काहीतरी आणले, त्याला शत्रुत्वाशिवाय स्वीकारले गेले नाही. जर मी त्या दिवसापर्यंत जिवंत राहिलो, तर मी तुला ठोस आधार देईन. लगेचच वऱाकाहाचा मृत्यू झाला, आणि उघडकीचा प्रकाश (वही) थांबला.