عَنْ حُذَيْفَةَ رضي الله عنه قَالَ: كُنَّا عِنْدَ عُمَرَ رضي الله عنه، فَقَالَ: أَيُّكُمْ سَمِعَ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَذْكُرُ الْفِتَنَ؟ فَقَالَ قوْمٌ: نَحْنُ سَمِعْنَاهُ، فَقَالَ: لَعَلَّكُمْ تَعْنُونَ فِتْنَةَ الرَّجُلِ فِي أَهْلِهِ وَجَارِهِ؟ قَالُوا: أَجَلْ، قَالَ: تِلْكَ تُكَفِّرُهَا الصَّلَاةُ وَالصِّيَامُ وَالصَّدَقَةُ، وَلَكِنْ أَيُّكُمْ سَمِعَ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَذْكُرُ الَّتِي تَمُوجُ مَوْجَ الْبَحْرِ؟ قَالَ حُذَيْفَةُ: فَأَسْكَتَ الْقَوْمُ، فَقُلْتُ: أَنَا، قَالَ: أَنْتَ لِلَّهِ أَبُوكَ، قَالَ حُذَيْفَةُ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ:
«تُعْرَضُ الْفِتَنُ عَلَى الْقُلُوبِ كَالْحَصِيرِ عُودًا عُودًا، فَأَيُّ قَلْبٍ أُشْرِبَهَا نُكِتَ فِيهِ نُكْتَةٌ سَوْدَاءُ، وَأَيُّ قَلْبٍ أَنْكَرَهَا نُكِتَ فِيهِ نُكْتَةٌ بَيْضَاءُ، حَتَّى تَصِيرَ عَلَى قَلْبَيْنِ، عَلَى أَبْيَضَ مِثْلِ الصَّفَا فَلَا تَضُرُّهُ فِتْنَةٌ مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ، وَالْآخَرُ أَسْوَدُ مُرْبَادًّا كَالْكُوزِ، مُجَخِّيًا لَا يَعْرِفُ مَعْرُوفًا، وَلَا يُنْكِرُ مُنْكَرًا، إِلَّا مَا أُشْرِبَ مِنْ هَوَاهُ»، قَالَ حُذَيْفَةُ: وَحَدَّثْتُهُ، أَنَّ بَيْنَكَ وَبَيْنَهَا بَابًا مُغْلَقًا يُوشِكُ أَنْ يُكْسَرَ، قَالَ عُمَرُ: أَكَسْرًا لَا أَبَا لَكَ؟ فَلَوْ أَنَّهُ فُتِحَ لَعَلَّهُ كَانَ يُعَادُ، قُلْتُ: لَا بَلْ يُكْسَرُ، وَحَدَّثْتُهُ أَنَّ ذَلِكَ الْبَابَ رَجُلٌ يُقْتَلُ أَوْ يَمُوتُ حَدِيثًا لَيْسَ بِالْأَغَالِيطِ. قَالَ أَبُو خَالِدٍ: فَقُلْتُ لِسَعْدٍ: يَا أَبَا مَالِكٍ، مَا أَسْوَدُ مُرْبَادٌّ؟ قَالَ: شِدَّةُ الْبَيَاضِ فِي سَوَادٍ، قَالَ: قُلْتُ: فَمَا الْكُوزُ مُجَخِّيًا؟ قَالَ: مَنْكُوسًا.
المزيد
გადმოცემულია ჰუზაიფასგან (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი), რომ თქვა: ჩვენ ვიყავით უმართან ერთად (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) და მან თქვა: "რომელმა თგენგანმა გაიგონა, ალლაჰის შუამავალი (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) როცა ის ახსენებდა ფითნებს (ცდუნებებს)". საზოგადოების ერთმა ნაწილმა თქვა: "ჩვენ გავიგონეთ მისგან", მან თქვა: "ალბათ თქვენ გულისხმობთ მამაკაცის განსაცდელს ოჯახში და მეზობლებთან?" თქვეს: "დიახ", თქვა: "მაგ ყველლაფერს ლოცვა, მარხვა და მოწყალება გამოისყიდის, მაგრამ რომელმა თქვენგანმა გაიგონა შუამავალი (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) რომ ახსენებდა ისეთ განსაცდელს, რომელიც აბობოქრებული ზღვის ტალღებს ჰგავს?" ჰუზაიფამ თქვა: "გაჩუმდა ხალხი", მე ვთქვი: "მე", თქვა: "მოყევი, ალლაჰმა შეიწყალის მამაშენი", ჰუზაიფამ თქვა: "გავიგონე ალლაჰის შუამავალი (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ამბობდა:
«ფითნები გულის წინაშე წარდგებიან, როგორც ლერწმის ხალიჩის რიგები, ერთიმეორის მიყოლებით. ყოველი გული, რომელიც შეიწოვს ამ ფითნებს, დაიბეჭდება შავი ლაქით. ხოლო ყოველი გული, რომელიც მათ უარყოფს, დაიბეჭდება თეთრი ლაქით. ეს გაგრძელდება მანამ, სანამ გულები არ გაიყოფიან ორ ტიპად: ერთი — თეთრი, როგორიცაა გლუვი ქვა, რომელსაც ვერაფერი ავნებს, ვიდრე იარსებებს ცა და მიწა; მეორე — შავი, ნაცრისფერი ელფერით, გადაბრუნებული ჭურჭლის მსგავსად, რომელიც ვეღარ აღიქვამს სიკეთეს და არ უარყოფს ბოროტებას, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა ის მის ვნებებს ემთხვევა». ჰუზაიფამ (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) თქვა: "ვუამბე უმარს, რომ შენსა და ამ ფითნებს შორის არის დაკეტილი კარი, რომელიც მალე გატყდება.“ უმარმა (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) ჰკითხა: "ასე ამბობ, რომ მას უბრალოდ გააღებენ?" "არა, მას სწორედ დაამსხვრევენ", — ვუპასუხე მე. და ავუხსენი, რომ ეს კარი ადამიანი იყო, რომელსაც ან მოკლავდნენ, ან გარდაიცვლებოდა.
აბუ ხალიდმა დაამატა: „ვკითხე საადს: — ო, აბუ მალიქ, რას ნიშნავს ‘შავი ნაცრისფერი ელფერით’?“ მან მიპასუხა: — ეს არის შავი და თეთრი ფერის შეზავება. ვკითხე: — და რას ნიშნავს ‘გადაბრუნებული ჭურჭელი’?“ მან მიპასუხა: — ეს არის ჭურჭელი, რომელიც თავდაყირა დგას".
