عَنْ أبي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ الأَنْصَارِيِّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ: وَهُوَ يُحَدِّثُ عَنْ فَتْرَةِ الوَحْيِ، فَقَالَ فِي حَدِيثِهِ:
«بَيْنَا أَنَا أَمْشِي إِذْ سَمِعْتُ صَوْتًا مِنَ السَّمَاءِ، فَرَفَعْتُ بَصَرِي، فَإِذَا المَلَكُ الَّذِي جَاءَنِي بِحِرَاءٍ جَالِسٌ عَلَى كُرْسِيٍّ بَيْنَ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ، فَرُعِبْتُ مِنْهُ، فَرَجَعْتُ فَقُلْتُ: زَمِّلُونِي، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى: {يَا أَيُّهَا المُدَّثِّرُ1 قُمْ فَأَنْذِرْ} [المدثر: 2] إِلَى قَوْلِهِ {وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْ} [المدثر: 5]. فَحَمِيَ الوَحْيُ وَتَتَابَعَ».
المزيد
จากอบู ซะลามะห์ อิบนุ อับดุลเราะห์มาน ว่า ญาบิร อิบนุ อับดุลลอฮ์ อัลอันศอรีย์ เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุมา กล่าวว่า: ขณะที่เขากำลังพูดถึงช่วงเวลาแห่งการขาดหายไปของวะฮีย์(วิวรณ์)ว่า เขาได้กล่าวในหะดีษของเขาว่า:
"ขณะที่ฉันกำลังเดินอยู่ ฉันได้ยินเสียงหนึ่งมาจากท้องฟ้า จึงเงยหน้ามองขึ้นไป เห็นมะลาอิกะฮ์ (เทวทูต) ที่เคยมาหาฉัน ณ ถ้ำหิรออ์ กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ระหว่างท้องฟ้าและแผ่นดิน ฉันรู้สึกหวาดกลัวต่อเขา จึงกลับไปและพูดว่า ‘จงห่มผ้าคลุมฉันเถิด!’ แล้วอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่งได้ประทานโองการว่า {โอ้ผู้ที่ถูกคลุมผ้าเอ๋ย! จงลุกขึ้นแล้วประกาศเตือนเถิด} (อัลมุดัดดิษษิร :1–2) จนถึงดำรัสของพระองค์ที่ว่า {และจงละทิ้งสิ่งโสโครก (บรรดารูปเคารพ)} (อัลมุดัดดิษษิร :5)
แล้ววะฮีย์จึงกลับมาประทานอย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่อง”
