عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الخُدْرِيَّ رَضيَ اللهُ عنهُ قَالَ:
بَعَثَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنَ اليَمَنِ بِذُهَيْبَةٍ فِي أَدِيمٍ مَقْرُوظٍ، لَمْ تُحَصَّلْ مِنْ تُرَابِهَا، قَالَ: فَقَسَمَهَا بَيْنَ أَرْبَعَةِ نَفَرٍ، بَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ وَأَقْرَعَ بْنِ حابِسٍ وَزَيْدِ الخَيْلِ، وَالرَّابِعُ: إِمَّا عَلْقَمَةُ وَإِمَّا عَامِرُ بْنُ الطُّفَيْلِ، فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ: كُنَّا نَحْنُ أَحَقَّ بِهَذَا مِنْ هَؤُلاَءِ، قَالَ: فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «أَلاَ تَأْمَنُونِي وَأَنَا أَمِينُ مَنْ فِي السَّمَاءِ، يَأْتِينِي خَبَرُ السَّمَاءِ صَبَاحًا وَمَسَاءً»، قَالَ: فَقَامَ رَجُلٌ غَائِرُ العَيْنَيْنِ، مُشْرِفُ الوَجْنَتَيْنِ، نَاشِزُ الجَبْهَةِ، كَثُّ اللِّحْيَةِ، مَحْلُوقُ الرَّأْسِ، مُشَمَّرُ الإِزَارِ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اتَّقِ اللَّهَ، قَالَ: «وَيْلَكَ، أَوَلَسْتُ أَحَقَّ أَهْلِ الأَرْضِ أَنْ يَتَّقِيَ اللَّهَ» قَالَ: ثُمَّ وَلَّى الرَّجُلُ، قَالَ خَالِدُ بْنُ الوَلِيدِ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَلاَ أَضْرِبُ عُنُقَهُ؟ قَالَ: «لاَ، لَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ يُصَلِّي» فَقَالَ خَالِدٌ: وَكَمْ مِنْ مُصَلٍّ يَقُولُ بِلِسَانِهِ مَا لَيْسَ فِي قَلْبِهِ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنِّي لَمْ أُومَرْ أَنْ أَنْقُبَ عَنْ قُلُوبِ النَّاسِ وَلاَ أَشُقَّ بُطُونَهُمْ» قَالَ: ثُمَّ نَظَرَ إِلَيْهِ وَهُوَ مُقَفٍّ، فَقَالَ: «إِنَّهُ يَخْرُجُ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمٌ يَتْلُونَ كِتَابَ اللَّهِ رَطْبًا، لاَ يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ، يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ»، وَأَظُنُّهُ قَالَ: «لَئِنْ أَدْرَكْتُهُمْ لَأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ ثَمُودَ».
المزيد
ਅਬੂ ਸਾਈਦ ਅਲ-ਖੁਦਰੀ ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹੁ ਤੋਂ ਰਿਵਾਇਤ ਹੈ ਕਿ:
ਅਲੀ ਬਿਨ ਅਬੀ ਤਾਲਿਬ ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹੁ ਨੇ ਯਮਨ ਤੋਂ ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ ﷺ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਭੇਜੀ ਜੋ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਾੜੀ ਨਹੀਂ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ: ਉਯਇਨਾ ਬਿਨ ਬਦਰ, ਅਕ਼ਰਾ ਬਿਨ ਹਾਬਿਸ, ਜ਼ੈਦੁਲ ਖੈਲ, ਅਤੇ ਚੌਥਾ — ਜਾ ਤਾਂ ਅਲਕਮ੍ਹਾ ਜਾਂ ਆਮਿਰ ਬਿਨ ਤੁਫੈਲ।ਇਸ ‘ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਹਾਬਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸਾਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਕ ਹੈ।" ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਨਬੀ ﷺ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ। ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ ﷺ ਨੇ ਕਿਹਾ:" ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਅਮੀਨ ਹਾਂ? ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਖੜਾ ਹੋਇਆ: ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗਹਿਰੀਆਂ, ਗਲਾਂ ਊਂਚੀਆਂ, ਮੱਥਾ ਮੁੜਿਆ, ਦਾਡ਼ੀ ਘਣੀ, ਸਿਰ ਮੁੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਪੜਾ ਤੰਗ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ: "ਯਾ ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ, ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਡਰੋ।"ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ ﷺ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ: "ਹੇ ਮੂਰਖ, ਕੀ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਡਰੇ?" ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੇ ਮੋੜਿਆ, ਖਾਲਿਦ ਬਿਨੁ ਵਲੀਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਯਾ ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ, ਕੀ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਕੱਟਾਂ?"ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ ﷺ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ: "ਨਹੀਂ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਮਾਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ।"ਫਿਰ ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ ﷺ ਨੇ ਕਿਹਾ:"ਕਿੰਨੇ ਸਾਲਾ ਨਮਾਜ਼ੀ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜ਼ਬਾਨ ਨਾਲ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਦਿਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।"ਅਤੇ ਫਿਰ ਫਰਮਾਇਆ:"ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਜਾਂ ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ ਵੇਖਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਗਿਆ।" ਫਿਰ ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ ﷺ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਖੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ:"ਇਸ ਲੋੜੀਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਈ ਨਿਕਲਣਗੇ ਜੋ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਰਟਾਂਗੇ ਪਰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਹੀ ਰਟਾਂਗੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਭੱਜ ਜਾਣਗੇ ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।"ਅਤੇ ਉਹ ਅਨੁਮਾਨ ਲਾਇਆ ਕਿ:"ਜੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਮੂਹਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਤਮੂਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।"
