عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الخُدْرِيَّ رَضيَ اللهُ عنهُ قَالَ:
بَعَثَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنَ اليَمَنِ بِذُهَيْبَةٍ فِي أَدِيمٍ مَقْرُوظٍ، لَمْ تُحَصَّلْ مِنْ تُرَابِهَا، قَالَ: فَقَسَمَهَا بَيْنَ أَرْبَعَةِ نَفَرٍ، بَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ وَأَقْرَعَ بْنِ حابِسٍ وَزَيْدِ الخَيْلِ، وَالرَّابِعُ: إِمَّا عَلْقَمَةُ وَإِمَّا عَامِرُ بْنُ الطُّفَيْلِ، فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ: كُنَّا نَحْنُ أَحَقَّ بِهَذَا مِنْ هَؤُلاَءِ، قَالَ: فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «أَلاَ تَأْمَنُونِي وَأَنَا أَمِينُ مَنْ فِي السَّمَاءِ، يَأْتِينِي خَبَرُ السَّمَاءِ صَبَاحًا وَمَسَاءً»، قَالَ: فَقَامَ رَجُلٌ غَائِرُ العَيْنَيْنِ، مُشْرِفُ الوَجْنَتَيْنِ، نَاشِزُ الجَبْهَةِ، كَثُّ اللِّحْيَةِ، مَحْلُوقُ الرَّأْسِ، مُشَمَّرُ الإِزَارِ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اتَّقِ اللَّهَ، قَالَ: «وَيْلَكَ، أَوَلَسْتُ أَحَقَّ أَهْلِ الأَرْضِ أَنْ يَتَّقِيَ اللَّهَ» قَالَ: ثُمَّ وَلَّى الرَّجُلُ، قَالَ خَالِدُ بْنُ الوَلِيدِ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَلاَ أَضْرِبُ عُنُقَهُ؟ قَالَ: «لاَ، لَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ يُصَلِّي» فَقَالَ خَالِدٌ: وَكَمْ مِنْ مُصَلٍّ يَقُولُ بِلِسَانِهِ مَا لَيْسَ فِي قَلْبِهِ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنِّي لَمْ أُومَرْ أَنْ أَنْقُبَ عَنْ قُلُوبِ النَّاسِ وَلاَ أَشُقَّ بُطُونَهُمْ» قَالَ: ثُمَّ نَظَرَ إِلَيْهِ وَهُوَ مُقَفٍّ، فَقَالَ: «إِنَّهُ يَخْرُجُ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمٌ يَتْلُونَ كِتَابَ اللَّهِ رَطْبًا، لاَ يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ، يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ»، وَأَظُنُّهُ قَالَ: «لَئِنْ أَدْرَكْتُهُمْ لَأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ ثَمُودَ».
المزيد
अबू सईद अल-खुद्रीच्या अधिकारावर, अल्लाह त्याच्यावर प्रसन्न होऊ , तो म्हणाला:
अली बिन अबी तालिब (रज़ीअल्लाहु अन्हू) यांनी येमेनकडून रसूलुल्लाह ﷺ यांच्याकडे एक सुवर्णाची वस्तू पाठवली जी जमिनीतून तोडलेली होती आणि त्याच्या माती त्याच्याबरोबर चिकटलेली होती. अली (रज़ीअल्लाहु अन्हू) यांनी ती चार व्यक्तींमध्ये विभागली: उयय्नाह बिन बद्र, एकराʿ बिन हाबिस, ज़ैदुल खैल, आणि चौथी कदाचित अलक्रमह किंवा आमिर बिन अत्तुफैल होती.
त्यापैकी एका माणसानं म्हटलं: "आम्ही या लोकांपेक्षा ह्या गोष्टीचे अधिक हकदार आहोत." ही बातवा रसूलुल्लाह ﷺ पर्यंत पोहोचली तर तुम्ही ﷺ यांनी फार स्मरणार्थपणे म्हटले:
«أَلا تَأْمَنُونِي وَأَنَا أَمِينُ مَنْ فِي السَّمَاءِ، يَأْتِينِي خَبَرُ السَّمَاءِ صَبَاحًا وَمَسَاءً» —
"तुम्ही मला विश्वास न करता का, आणि मी आकाशातील लोकांचा अमीन (विश्वासार्ह) आहे; सकाळ-सायंकाळ आकाशातून मला बातम्या येत असतात."
नंतर एक माणूस उभा राहिला — दृष्टीने खोल-गडद डोळ्यांचा, गाल वर उठलेले, कपाळ ताणलेले, दाढी भरपूर असलेली, डोकं मुण्डलेलं आणि झुंबरदार इजार वर गुंडाळलेला — आणि बोला: "हे रसूलल्लाह! अल्लाहचा भय पाळा!"
तरी तुम्ही ﷺ यांनी उत्तर दिले: "हाय तुझ्यावर! मी जमिनिवरच्या लोकांपैकी सर्वात जास्त हकदार नाही का की ते अल्लाहचा भय पाळतील?" आणि तो माणूस निघून गेला. खालिद बिन वालिदने विचारले: "हे रसूलल्लाह! मी त्याचं गळं चिरून टाकू का?" तुम्ही ﷺ म्हणाले: "नाही, कदाचित तो नमाज अदा करतो." खालिद म्हणाला: "अनेक नमाज अदा करणारे असे लोक जितके तोंडाने म्हणतात तेच मनात नसते."
रसूलल्लाह ﷺ म्हणाले: "मला आदेश देण्यात आला नाही की लोकांच्या हृदयात उतरेन किंवा त्यांची पोटी फाडेन."
मग तुम्ही ﷺ यांनी त्या व्यक्तीकडे पाहून (जो तेव्हा उभा होता) असा सांगितले: "निश्चयच या लोकांपैकी एक जमात निघून येईल, जे अल्लाहची पुस्तक (कुरआन) अधिक-वाचतील, परंतु ते ते फक्त त्यांच्या घशापर्यंतच ठेवतील (म्हणजे फक्त तोंडी वाचन; हृदयात व आचरणात दाखल होणार नाही). ते धर्मापासून जणू तीरासारखे फरपटून निघून जातील." आणि तुम्ही ﷺ असेही जोडलं (म्हणाले): "मला वाटतं जर मी त्यांना पकडू शकलो तर मी त्यांना थामूदवाले जसं निष्पाप ठरवून मारेन."
