عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الخُدْرِيَّ رَضيَ اللهُ عنهُ قَالَ:
بَعَثَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنَ اليَمَنِ بِذُهَيْبَةٍ فِي أَدِيمٍ مَقْرُوظٍ، لَمْ تُحَصَّلْ مِنْ تُرَابِهَا، قَالَ: فَقَسَمَهَا بَيْنَ أَرْبَعَةِ نَفَرٍ، بَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ وَأَقْرَعَ بْنِ حابِسٍ وَزَيْدِ الخَيْلِ، وَالرَّابِعُ: إِمَّا عَلْقَمَةُ وَإِمَّا عَامِرُ بْنُ الطُّفَيْلِ، فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ: كُنَّا نَحْنُ أَحَقَّ بِهَذَا مِنْ هَؤُلاَءِ، قَالَ: فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «أَلاَ تَأْمَنُونِي وَأَنَا أَمِينُ مَنْ فِي السَّمَاءِ، يَأْتِينِي خَبَرُ السَّمَاءِ صَبَاحًا وَمَسَاءً»، قَالَ: فَقَامَ رَجُلٌ غَائِرُ العَيْنَيْنِ، مُشْرِفُ الوَجْنَتَيْنِ، نَاشِزُ الجَبْهَةِ، كَثُّ اللِّحْيَةِ، مَحْلُوقُ الرَّأْسِ، مُشَمَّرُ الإِزَارِ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اتَّقِ اللَّهَ، قَالَ: «وَيْلَكَ، أَوَلَسْتُ أَحَقَّ أَهْلِ الأَرْضِ أَنْ يَتَّقِيَ اللَّهَ» قَالَ: ثُمَّ وَلَّى الرَّجُلُ، قَالَ خَالِدُ بْنُ الوَلِيدِ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَلاَ أَضْرِبُ عُنُقَهُ؟ قَالَ: «لاَ، لَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ يُصَلِّي» فَقَالَ خَالِدٌ: وَكَمْ مِنْ مُصَلٍّ يَقُولُ بِلِسَانِهِ مَا لَيْسَ فِي قَلْبِهِ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنِّي لَمْ أُومَرْ أَنْ أَنْقُبَ عَنْ قُلُوبِ النَّاسِ وَلاَ أَشُقَّ بُطُونَهُمْ» قَالَ: ثُمَّ نَظَرَ إِلَيْهِ وَهُوَ مُقَفٍّ، فَقَالَ: «إِنَّهُ يَخْرُجُ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمٌ يَتْلُونَ كِتَابَ اللَّهِ رَطْبًا، لاَ يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ، يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ»، وَأَظُنُّهُ قَالَ: «لَئِنْ أَدْرَكْتُهُمْ لَأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ ثَمُودَ».
المزيد
ከአቡ ሰዒድ አልኹድሪይ (ረዺየሏሁ ዐንሁ) - አላህ መልካም ሥራቸውን ይውደድላቸውና - እንደተላለፈው እንዲህ አሉ:
«ዐሊይ ቢን አቢ ጧሊብ (ረዲየሏሁ ዐንሁ) - አላህ መልካም ሥራቸውን ይውደድላቸውና - ከየመን በቀረዝ ቅጠል ታሽቶ በተዘጋጀ ከረጢት ከማዕድኑ አፈር ያልጠራን የወርቅ ቁርጥራጭ ወደ አላህ መልክተኛ (ሶለላሁ ዐለይሂ ወሰለም) የአላህ ሶላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈንና ላከ። እሳቸውም ለአራት ሰዎች አከፋፈሉት። እነርሱም ዑየይና ቢን በድር፣ አቅረዕ ቢን ሓቢስ፣ ዘይድ አልኸይሊና አራተኛው ወይ ዐልቀማ ነው ወይም ዓሚር ቢን ጡፈይል ነው። ከርሳቸው ባልደረባ መካከል የሆነ አንድ ሰውዬም: "ከነዚህ የበለጠ እኛ የተገባን ነበርን!" አለ። ይህ ወሬም ነቢዩ (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) ዘንድ ደረሰና እንዲህ አሉ: "እኔ በሰማይ ላለው (ለአላህ) ታማኝ ሆኜ፤ የሰማይ ወሬም ጠዋትና ማታ እየመጣልኝ አታምኑኝምን?!።" በዚህ ጊዜም አንድ አይኑ የጎደጎደ፤ ከአይኑ ስር ያሉት አጥንቶቹ ወጣ ያሉ፤ ከቅንድቡ በላይ ያለው ግንባሩም ወጣ ያለ፤ ፂሙ የበዛ፤ ጭንቅላቱ የተላጨ፤ ሽርጡን ከቁርጭምጭሚቱ በላይ ከፍ አድርጎ የታጠቀ ሰውዬ ቆመና: "የአላህ መልክተኛ ሆይ! አላህን ይፍሩ!" አላቸው። እርሳቸውም "ወዮልህ! ከምድር ነዋሪዎች ባጠቃላይ አላህን ለመፍራት የተገባሁ እኔ አይደለሁምን?" አሉ። ከዚያም ሰውዮው ዘወር አለ። ኻሊድ ቢን ወሊድም "የአላህ መልክተኛ ሆይ! አንገቱን ልቅላውን?" አላቸው። እርሳቸውም "በፍፁም! ምናልባት እርሱ ይሰግድ ይሆናል።" አሉ። ኻሊድም "ቀልቡ ውስጥ የሌለውን እምነት (ለይዩልኝ) በአፉ እየተናገረ የሚሰግድ ስንት ሰው አለ አይደል እንዴ?!" አላቸው። የአላህ መልክተኛም (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) "እኔ የሰዎችን ቀልብ እንድሰነጥቅ፤ ሆዳቸውንም ከፍቼ እንድመለከት አልታዘዝኩኝም።" አሉ። ከዚያም ወደዚህ ሰውዬ ጀርባውን ሰጥቶ እየተመለከቱት እንዲህ አሉ: "ከዚህ ሰውዬ ዘርና ባልደረቦች የሆኑ የአላህን መጽሐፍ ቀሏቸው የሚያነቡ፤ የሚቀሩት ግን ከጉሮሮዋቸው የማያልፍ፤ ቀስት ሲወረወር ከኢላማው እንደሚሾልከው ከእስልምና ሾልከው የሚወጡ ሰዎች ይመጣሉ።" እንዲህም ብለዋል ይመስለኛል: "እኔ ከደረስኩባቸው የሠሙድ ህዝቦችን አገዳደል እገድላቸዋለሁ።"»
