عن أبي جُحَيْفَةَ وَهْبِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ السُّوَائِيِّ رضي الله عنه قال: «أَتَيتُ النَبِيَّ صلى الله عليه وسلم وهو في قُبَّةٍ لَهُ حَمرَاءَ مِن أَدَمٍ، قال: فَخَرَج بِلاَل بِوَضُوءٍ، فمن نَاضِحٍ ونَائِلٍ، قال: فَخَرَجَ النبِيَّ صلى الله عليه وسلم عليه حُلَّةٌ حَمرَاءُ، كَأَنِّي أَنظُرُ إلى بَيَاضِ سَاقَيهِ، قال: فَتَوَضَّأ وأَذَّن بِلاَل، قال: فَجَعَلَتُ أتَتَبَّعُ فَاهُ هَهُنَا وهَهُنَا، يقول يمِينا وشِمالا: حَيَّ على الصَّلاة؛ حيَّ عَلَى الفَلاَح. ثُمَّ رَكَزَت لَهُ عَنَزَةٌ، فَتَقَدَّمَ وصلى الظُهرَ رَكعَتَين، ثُمَّ لَم يَزلَ يُصِلِّي رَكعَتَين حَتَّى رَجَعَ إِلى المَدِينَة». المزيد
از ابوجحیفه وهب بن عبدالله سُوائی رضی الله عنه روایت است که می گوید: درحالی که رسول الله صلى الله عليه وسلم در خيمه ی سرخ رنگش بود نزد ایشان رفتم که بلال رضی الله عنه آب وضوی ایشان را آورد. برخی از اصحاب به آب وضوی رسول الله صلى الله عليه وسلم دست يافتند - و برای تبرک به خود ماليدند - و آنها که بی نصیب ماندند، به آبی که دوستان شان گرفته بودند، دست می کشيدند. وی می گوید: رسول الله صلى الله عليه وسلم - ابتدای ظهر - درحالی که جامه ای سرخ رنگ پوشيده بود، بيرون آمد؛ گويا اينک به سفيدیِ ساق هايش نگاه می کنم. وضو گرفت و بلال اذان گفت. من سر و دهان بلال را زیر نظر داشتم که به اين سو و آن سو حرکت می نمود؛ يعنی هنگام گفتن «حَيَّ عَلى الصَّلاة» و «حيَّ على الفَلاَح»، صورتش را به راست و چپ می گرداند. سپس چوب دستی - يا نيزه ای- برای رسول الله صلى الله عليه وسلم به عنوان سُتره- در زمين فرو بردند و رسول الله صلى الله عليه وسلم جلو رفت و نماز ظهر را دو رکعت خواند و تا به مدینه بازگشت، آن را دو رکعت می خواند.
