عَنْ زِرِّ بْنِ حُبَيْشٍ قَالَ:
أَتَيْتُ صَفْوَانَ بْنَ عَسَّالٍ المُرَادِيَّ، أَسْأَلُهُ عَنِ المَسْحِ عَلَى الخُفَّيْنِ، فَقَالَ: مَا جَاءَ بِكَ يَا زِرُّ؟ فَقُلْتُ: ابْتِغَاءَ العِلْمِ، فَقَالَ: إِنَّ المَلاَئِكَةَ لَتَضَعُ أَجْنِحَتَهَا لِطَالِبِ العِلْمِ؛ رِضًا بِمَا يَطْلُبُ، فَقُلْتُ: إِنَّهُ حَكَّ فِي صَدْرِي المَسْحُ عَلَى الخُفَّيْنِ بَعْدَ الغَائِطِ وَالبَوْلِ، وَكُنْتَ امْرَأً مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَجِئْتُ أَسْأَلُكَ: هَلْ سَمِعْتَهُ يَذْكُرُ فِي ذَلِكَ شَيْئًا؟ قَالَ: نَعَمْ، كَانَ يَأْمُرُنَا إِذَا كُنَّا سَفْرًا أَوْ مُسَافِرِينَ أَلَّا نَنْزِعَ خِفَافَنَا ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ وَلَيَالِيهِنَّ إِلَّا مِنْ جَنَابَةٍ، لَكِنْ مِنْ غَائِطٍ وَبَوْلٍ وَنَوْمٍ، فَقُلْتُ: هَلْ سَمِعْتَهُ يَذْكُرُ فِي الهَوَى شَيْئًا؟ قَالَ: نَعَمْ، كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ فَبَيْنَا نَحْنُ عِنْدَهُ إِذْ نَادَاهُ أَعْرَابِيٌّ بِصَوْتٍ لَهُ جَهْوَرِيٍّ: يَا مُحَمَّدُ، فَأَجَابَهُ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى نَحْوٍ مِنْ صَوْتِهِ: «هَاؤُمُ» وَقُلْنَا لَهُ: وَيْحَكَ اغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ، فَإِنَّكَ عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَقَدْ نُهِيتَ عَنْ هَذَا، فَقَالَ: وَاللَّهِ لاَ أَغْضُضُ، قَالَ الأَعْرَابِيُّ: المَرْءُ يُحِبُّ القَوْمَ وَلَمَّا يَلْحَقْ بِهِمْ، قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «المَرْءُ مَعَ مَنْ أَحَبَّ يَوْمَ القِيَامَةِ»، فَمَا زَالَ يُحَدِّثُنَا حَتَّى ذَكَرَ بَابًا مِنْ قِبَلِ المَغْرِبِ مَسِيرَةُ عَرْضِهِ، أَوْ يَسِيرُ الرَّاكِبُ فِي عَرْضِهِ أَرْبَعِينَ أَوْ سَبْعِينَ عَامًا.
المزيد
हजरत जिर् बिन हुबैश वर्णन करतात की:
ते म्हणतात मी सफवान बिन अस्साल मुरादि कडे गेलो, त्यांना मोजांवर मसा बाबत विचारावे, त्यांनी सागीतले की:हे जिर् तुम्हाला ईथे कुणी खेचुन आणले?
मी म्हणालो:ज्ञाना चा शोध,
त्यांनी फरमावीले: निःसंशय (फरिश्ते) दुत ज्ञान संपादन करणाऱ्या व्यक्ती करता आपले पंख पसरवितात;त्या ज्ञानाच्या शोधामुळे ज्याला तो प्राप्त करु इच्छितो,
मी म्हणालो:मोजे घातल्यावर त्यावर मसाअ (शुद्धते करता हात फिरवणे) बाबत मला काही गोष्टी खटकतात, विशेष करुन लघवी व शौच उरकल्यावर, तुम्ही प्रेषितांच्या सलामती असो त्यांच्यावर सोबत्यांपैकी आहात, म्हणुन मी तुम्हाला विचारतो की, तुम्ही प्रेषितांना सलामती असो त्यांच्यावर या बाबत काही फरमावितांना बघितले?
ते म्हणाले:होय मी ऐकले आहे,
प्रेषित सलामती असो त्यांच्यावर आम्हाला स्पष्ट आदेश देत होते की, जेव्हा आम्ही प्रवासात असतांना, तिन दिवस व तिन रात्री आपले मोजे काढु नये, फक्त जनाबत (ज्यात आंघोळ जरुरी होते) च्या अवस्थे शीवाय, आणी लघवी, शौच किंवा झोपेमुळे मोजे काढण्याची गरज नाही, (अर्थात या अवस्थेत मसाअ पुरेसा आहे),
मी पुन्हा एक प्रश्न केला की:काय तुम्ही प्रेषितांना सलामती असो त्यांच्यावर कधि मनात उत्पन्न होणाऱ्या ईच्छा आकांक्षा बाबत काही फरमावितांना ऐकले?
ते म्हणाले:होय,
आम्ही एका प्रवासात प्रेषितांच्या सलामती असो त्यांच्यावर संगतीत असतांना, आम्ही प्रेषितां समवेत बसलो असतांना एक खेड्याचा माणुस आला व जोराने ओरडुन म्हणाला:हे मुहम्मद,
प्रेषितांनी सलामती असो त्यांच्यावर त्याला त्याच पद्धतीने आवाज दिला:<<हो>>
आम्ही त्या माणसावर चिडुन ओरडलो की:
खेद आहे तुझ्यावर, आवाज कमी कर, तुम्ही प्रेषितां सलामती असो त्यांच्यावर समवेत आहात, गप्प राहा,
तो ओरडुन म्हणाला: अल्लाह ची शपथ! मी आवाज कमी करणार नाही, व गप्पही बसणार नाही,
तो माणुस म्हणाला: मनुष्य एखाद्या समुहाशी प्रेम करतो, अलबत्ता अजुन त्या समुहा कडे तो पोहचला नाही,
प्रेषितांनी सलामती असो त्यांच्यावर फरमाविले:<<कयामत च्या दिवसी मनुष्य त्यांच्या समवेत असेल ज्यांच्याशी तो प्रेम करत होता>>,
तद्नंतर प्रेषितांनी सलामती असो त्यांच्यावर आम्हाला अनेक गोष्टी सांगितल्या, इथपर्यंत प्रेषितांनी सलामती असो त्यांच्यावर एका पश्चीमे कडील दरवाजा चा उल्लेख केला, त्याची रुंदी एवढी अवाढव्य असेल की ती रुंदी पार करण्यासाठी एका स्वाराला चाळीस किंवा सत्तर वर्षांचा अवधी लागतो.
