عن عبد الله بن عمرو رضي الله عنهما أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم تَلَا قَوْلَ اللهِ عز وجل فِي إِبْرَاهِيمَ صلى الله عليه وسلم : {رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيرًا مِنَ النَّاسِ فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي} [إبراهيم: 36] الآية، وقَوْلَ عِيسَى صلى الله عليه وسلم : {إِنْ تُعَذِّبْهُم فَإِنَّهُم عِبَادُكَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُم فَإِنَّكَ أَنْتَ العَزِيزُ الحَكِيمُ} [المائدة: 118] فَرَفَعَ يَدَيْهِ وقَالَ: «اللهُمَّ أُمَّتِي أُمَّتِي» وبَكَى، فقالَ اللهُ عز وجل : «يا جِبْرِيلُ، اذْهَبْ إِلَى مُحَمَّدٍ -ورَبُّكَ أَعْلَمُ- فَسَلْهُ مَا يُبْكِيهِ؟» فَأَتَاهُ جِبْرِيلُ، فَأَخْبَرْهُ رسولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم بما قَالَ -وهو أعلم- فقالَ اللهُ تعالى : «يَا جِبْرِيلُ، اذْهَبْ إِلَى مُحَمَّدٍ، فَقُلْ: إِنَّا سَنُرْضِيكَ فِي أُمَّتِكَ وَلَا نَسُوءُكَ».

از عبدالله بن عمرو رضی الله عنهما روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم این فرموده ی الله متعال درباره ی دعای ابراهيم صلى الله عليه وسلم را تلاوت کرد: «رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيرًا مِنَ النَّاسِ فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي» [ابراهيم: 36] «پروردگارا، آنها بسیاری از مردم را گمراه ساخته اند؛ پس هرکس [در عبادت الله به یگانگی] از من پیروی کند، یقیناً از من است». و نيز اين سخن عيسی صلى الله عليه وسلم را تلاوت نمود: «إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ» [مائدة: 118] «اگر آنان را [با عدالت خویش] عذاب کنی، بندگان تو هستند؛ و اگر آنان را [با رحمت خود] ببخشایی، تویی که شکست ناپذیرِ حکیمی». آنگاه دستانش را بلند کرد و گفت: «اللهُمَّ أُمَّتِي أُمَّتِي»: «يا الله، امتم، امتم» و گريست. پس الله عز وجل فرمود: «يا جِبْرِيلُ، اذْهَبْ إِلَى مُحَمَّدٍ -ورَبُّكَ أَعْلَمُ- فَسَلْهُ مَا يُبْكِيهِ؟»: «ای جبريل، نزد محمد برو و از محمد بپرس چرا می گريد؟ - درحالی که الله داناتر است -» جبريل نزد رسول الله صلى الله عليه وسلم آمد و ايشان علت گريه اش را بيان فرمود. - و الله خود داناست. - الله متعال فرمود: «يَا جِبْرِيلُ، اذْهَبْ إِلَى مُحَمَّدٍ، فَقُلْ: إِنَّا سَنُرْضِيكَ فِي أُمَّتِكَ وَلَا نَسُوءُكَ»: «ای جبريل، نزد محمد برو و بگو: ما تو را درباره ی امتت خشنود می سازيم و تو را اندوهگين و ناراحت نمی کنيم».

صحیح است به روایت مسلم

شرح

رسول الله صلی الله علیه وسلم سخن ابراهیم علیه السلام در مورد بت ها را تلاوت می کند که فرمود: «رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيراً مِنَ النَّاسِ فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي وَمَنْ عَصَانِي فَإِنَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ»: «پروردگارا، آنها بسیاری از مردم را گمراه ساخته اند؛ پس هرکس [در عبادت الله به یگانگی] از من پیروی کند، یقیناً از من است و هرکس از من نافرمانی کند، بی تردید تو آمرزنده ی مهربانی». و این سخن عیسی علیه السلام را می خواند: «إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ»: «اگر آنان را [با عدالت خویش] عذاب کنی، بندگان تو هستند؛ و اگر آنان را [با رحمت خود] ببخشایی، تویی که شکست ناپذیرِ حکیمی». سپس دستانش را بالا می برد و می گرید و می گوید: «پروردگارا، امتم امتم». یعنی به آنها رحم کن و از آنها درگذر؛ بنابراین الله متعال به جبریل می فرماید: «نزد محمد برو و از او بپرس چرا می گريد؟» این درحالی است که الله متعال خود سبب این گریه را می داند. و رسول الله صلی الله علیه وسلم سبب آن را که نگرانی ایشان در مورد امتش می باشد به جبریل می گوید. لذا الله متعال به جبریل می گوید: «نزد محمد برو و بگو: ما تو را درباره ی امتت خشنود می سازيم و تو را اندوهگين و ناراحت نمی کنيم». و الله متعال ایشان را در مورد امتش راضی و خشنود کرده است که جای شکر و سپاسگذاری از الله متعال دارد؛ چنانکه اجر زیادی برای آنها در نظر گرفته و با اینکه آخرین امت هستند اما در روز قیامت اولین امت می باشند؛ و این امت فضایل زیادی نسبت به سایر امت ها دارد.

مشاهده ترجمه‌ها

15 زبان
EN English الإنجليزية
UR اردو الأوردية
ES Español الإسبانية
ID Indonesia الإندونيسية
UG ئۇيغۇرچە الأيغورية
BN বাংলা البنغالية
FR Français الفرنسية
TR Türkçe التركية
RU Русский الروسية
BS Bosanski البوسنية
HI हिन्दी الهندية
ZH 中文 الصينية
TL Tagalog تجالوج
KU Kurdî الكردية
HA Hausa الهوسا