عن زيد بن ثابت -رضي الله عنه-، قال: كنَّا عند رسول الله -صلى الله عليه وسلم- نُؤَلِّفُ القرآنَ من الرِّقاع، فقال رسول الله -صلى الله عليه وسلم-: «طُوبَى للشَّام»، فقلنا: لأيٍّ ذلك يا رسولَ الله؟ قال: «لأنَّ ملائكةَ الرحمن باسطةٌ أجنحتَها عليها».
[صحيح.] - [رواه الترمذي وأحمد.]
المزيــد ...

از زید بن ثابت رضی الله عنه روایت است که می گوید: ما نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم در حال جمع آوری و نوشتن قرآن بوديم که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «طُوبَى لِلشَّامِ»: «خوشا بحال (اهل) شام»؛ گفتیم: چرا ای رسول خدا؟ فرمود: «لِأَنَّ مَلَائِكَةَ الرَّحْمَنِ بَاسِطَةٌ أَجْنِحَتَهَا عَلَيْهَا»: «زیرا ملائکه ی الله رحمان بال های خود را بر روی آن گسترده اند».

شرح

زید بن ثابت رضی الله عنه حکایت می کند که آنها نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم بودند و قرآن را از برگ هایی که در آن می نوشتند گردآوری می کردند که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: «خوشا بحال شام»؛ یعنی: راحتی و زندگی خوب گوارای سرزمین شام و مردم آن باشد. اصحاب گفتند: به چه دلیل چنین مطلبی را فرمودید؟ رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: «زیرا ملائکه ی الله رحمان بال های خود را بر آن گسترانده اند» و آنجا را تحت پوشش قرار داده اند و برکت را به آن سرزمین نازل نموده و چیزهای هلاک کننده و آزار دهنده را از آن دور می کنند و آن را از کفر و فتنه ها در امان می دارند. اما آیا این مژده تاکنون نیز ادامه دارد یا این ویژگی مربوط به دوران بعد از نبوت بوده است؟ این حدیث مطلق است و لزوما در بر دارنده استمرار و دوام نیست. والله اعلم.

ترجمه: انگلیسی بوسنیایی روسی چینی
مشاهده ترجمه ها