عن أبي موسى رضي الله عنه قال: خرجنا مع رسول الله صلى الله عليه وسلم فِي غَزَاة ونحن سِتَّةُ نَفَرٍ بَيننا بعيرٌ نَعْتَقِبُهُ، فَنَقِبَتْ أقدامُنا وَنَقِبَت قَدَمِي، وسَقطت أَظْفَارِي، فكنَّا نَلُفُّ على أَرْجُلِنَا الْخِرَقَ ، فَسُمِّيَت غَزْوَة ذَاتُ الرِّقَاع لما كنَّا نَعْصِب على أرجُلنا من الخِرق، قال أبو بردة: فحدث أبو موسى بهذا الحديث، ثم كره ذلك، وقال: ما كنت أصنع بأن أَذْكُرَه! قال: كأنه كره أن يكون شيئا من عمله أفْشَاه. المزيد
ئەبۇ مۇسا رەزىيەللاھۇ ئەنھۇ مۇنداق دېگەن: بىز پەيغەمبەر ئەلەيھىسسالام بىلەن بىرگە بىر جەڭگە چىقتۇق، ھەر ئالتىمىزگە بىر تۆگە بار ئىدى، بىز ئۇنىڭغا نۆۋەتلىشىپ مىنەتتۇق، مىڭىپ بولالماي پۇتلىرىمىز قاپىرىپ كەتتى، مېنىڭمۇ پۇتلىرىم قاپىرىپ تىرناقلىرىم چۈشۈپ كەتتى. بىز پۇتلىرىمىزغا لاتا يۆگىۋالغان ئىدۇق، پۇتلىرىمىزغا لاتا يۆگىۋالغان بولغاچقا، بۇ غازات «زاتۇررىقائ» دەپ ئاتالدى. ئەبۇ بۇردە ئېيتتى: ئەبۇ مۇسا بۇ ھەدىسنى سۆزلەپ بولۇپ، بۇ سۆزلىشىنى ياقتۇرماي: مەن بۇ ئىشنى سۆزلەپ نېمە قىلىمەن-دېدى، خۇددى ئۇ ئۆز ئەمىلىدىن بىرەر نەرسىنى ئاشكارلاشنى خالىمىغاندەك قىلاتتى
